Refah Ekonomisi Nedir?

Refah ekonomisi, kaynakların adil bir şekilde tahsis edilmesine odaklanan, ilgili herkes için en yüksek düzeyde refah veya refahı sağlama aracı olan bir çalışma disiplinidir. Bu türden ekonomik faaliyet kavramı, bu kaynakların en iyi şekilde dağıtılmasını yöneterek, bir toplumun, ulusun ya da ulus grubunun sosyal refahının genel durumunu iyileştirmenin mümkün olduğunu ortaya koymaktadır. Sosyal adalete bu yaklaşım, her bireyin, faizsiz kredi veren bankalar toplumdaki diğer kişilerin çıkardığı standartlara benzer, iyi bir yaşam standardına sahip olmasını garantilemek için tüketici fazlasının kullanılmasını gerektirmektedir.

Refah ekonomisini analiz etmek için kullanılan araçlardan biri de Lorenz eğrisi. Eğri normalde bir grafik biçiminde sunulur ve daha zengin sınıfların sahip olduğu gelir yüzdesiyle karşılaştırıldığında, bir topluluğun daha yoksul sınıfının sahip olduğu gelir yüzdesi gibi faktörleri hesaba katar. Grafikler çizildiğinde, veriler topluluğun içinde servetin dağılımında bulunan eşitsizlik miktarını gösterir. Bu basit ve açık hesaplama, eşitsizliğin derecesini hızlı bir şekilde belirlemeyi mümkün kılarak, bu zenginliğin nasıl yeniden dağıtılacağına ve mevcut eşitsizlik düzeyinin nasıl azaltılacağına ilişkin diyaloğun yolunu açıyor.

Bu analizin amacı ekonomide pareto verimliliğini neyin oluşturduğunu belirlemektir. Diğer bir deyişle, refah ekonomisi, bireyin veya grubun koşullarının, toplum içindeki herhangi bir kimsenin koşullarında iyileşme ile daha da kötüleştirildiği bir dengeyi sağlama amacını güdüyor. Pareto verimliliğine ulaşmak için, kullanılan yöntemler, yaşam standardının ya tüm topluluk için aynı ya da gelişmiş kalmasını sağlamalıdır. Toplumda hiç kimse, gelir ya da refahın yeniden dağılımının bir sonucu olarak yaşam standardında bir düşüş yaşar.

Çoğu ekonomik stratejide olduğu gibi, refah ekonomisinin de savunucuları ve onun müteahhitleri vardır. Genel kavramı destekleyenler, yoksulluğun ortadan kaldırılması ve toplumdaki herkesin toplumun ekonomik gelişimine katılma şansının sağlanması için mevcut kaynakların daha verimli kullanılmasına işaret etmektedir. Bu destek, istihdam olanakları biçiminde olduğu gibi, toplum içindeki endüstriler tarafından üretilen mallar ve hizmetler için aktif tüketici olarak işlev görecektir. Detraktörler, refah ekonomisini, sosyal refahın aşırı bir ifadesi olarak görüyorlar; zira zenginler, kredisiz borç parakapitalizmin ve girişimci ruhun kavramlarını etkin bir şekilde baltalayan fakirlerin bakımından sorumlular. Buradaki fikir şudur ki, sahipler için büyük bir gelir yaratan yeni iş girişimleri yaratma teşviki olmaksızın, ekonomi statükoya yerleştikçe ekonomi duracak ve mevcut malları ve hizmetleri geliştirmek için hiçbir çaba sarf etmeyecek ya da icat etmeyecek. yeni mal ve hizmetler.